Πού είναι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων;

(Ένα ερώτημα προς την εκκλησία του Χριστού στον 21^ο αιώνα.)

Ομιλία της αδελφής Joela από την αδελφότητα των «αδελφών της Μαρίας» στο Συνέδριο «Εκκλησία - Ισραήλ» στις 9 Νοεμβρίου 2006 στο Βερολίνο.

Συμβαίνει συχνά, όταν προκύπτει το θέμα «Εβραίοι και Ισραήλ», να νιώθουν πολλοί κάποια δυσφορία. Διαφορετικές απόψεις ή πλήρης αδιαφορία, δηκτικά σχόλια ή και λογομαχία, είναι ένα συνηθισμένο επακόλουθο, κι ακόμη η αίσθηση ότι τελικά δεν ξέρει κανείς όσα νόμιζε ή θα έπρεπε να γνωρίζει ως προς το θέμα αυτό. Πάνω απ’ όλα όμως νιώθει κανείς ότι αγγίζει ένα θέμα πόνου, ένα σημείο ενοχής, μιας ενοχής που αφορά το λαό του, την οικογένειά του, τον ίδιο προσωπικά. Και βρίσκεται ο καθένας μπροστά σε μια εκλογή, στέκεται μπροστά στον ακατανόητο Θεό, μπροστά στ’ ασύλληπτα σχέδιά Του.

Πολλοί προσπαθούν με πρόχειρες απαντήσεις κι απόψεις να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, να μην αναγκαστούν να σκεφτούν βαθύτερα. Πάνω σ’ αυτό, εμείς οι Χριστιανοί, κινδυνεύουμε να γίνουμε εύκολα σαν τους φίλους του Ιώβ. Τα λόγια τους ήταν σωστά - βρίσκουμε κι εμείς εδάφια, που μέχρι σήμερα είναι έντονα τυπωμένα στις Γραφές μας - κι όμως στα μάτια του Θεού ήταν άδικοι. Το καλύτερο είναι να πάψουμε με τα δικά μας λόγια και ν’ ακούσουμε τι ο Θεός λέει.

Η 9^η Νοεμβρίου, σαν ημέρα ανάμνησης του φοβερού ξεσπάσματος του διωγμού κατά των Εβραίων το βράδυ εκείνο του 1938,[1] χάνει όλο και περισσότερο το νόημά της, καθώς χρονικά απομακρυνόμαστε από εκείνα τα γεγονότα. Μετά από 70 χρόνια μπορεί ήδη πολλοί ν’ αναρωτιούνται: «Πόσο ακόμη θα πρέπει να συνεχιστεί αυτό;» Όσο καλό κι αν προσφέρει ένα μνημείο, μια αναμνηστική πλάκα, κάθε λόγος που εκφωνείται και κάθε προσπάθεια, για να μην εξαλειφτούν από την μνήμη μας αυτά που δεν πρέπει να ξεχαστούν, ποτέ δεν θα τα καταφέρουν να επαρκέσουν. Κι αυτό γιατί η υπενθύμιση δεν φτάνει ως τη ρίζα.

Ο καθένας ξέρει πως για ν’ απαλλαγεί από τα αγριόχορτα πρέπει να τα βγάλει από τη ρίζα. Ένα επιφανειακό καθάρισμα δεν διαρκεί πολύ. Η ρίζα του αντισημιτισμού θα πετάξει καινούργιους βλαστούς, παρά τις καλύτερες προθέσεις μας. Ήδη σε παγκόσμια κλίμακα αυτή η ρίζα εξαπλώνεται κι αυξάνεται, ακόμη και στην πατρίδα μας. Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε αυτήν την ώρα να φτάσουμε ως τη ρίζα. Για να γίνει αυτό πρέπει να γυρίσουμε πίσω, στο παρελθόν.

Από τις πρώτες σελίδες της Καινής Διαθήκης εμφανίζεται η ερώτηση: «Πού είναι ο γεννηθείς βασιλεύς των Ιουδαίων;» (Ματθαίος 2:2). Με την ερώτηση αυτή, μας δίνεται από την αρχή η ταυτότητα του Ιησού. Πρόκειται για ένα βασιλιά και πρόκειται για ένα συγκεκριμένο λαό του. Αυτή η πρώτη ερώτηση σχετικά με το βασιλιά αντιμετωπίστηκε με μια φονική εντολή εναντίον του. Και για να είναι σίγουρος ο Ηρώδης ότι αυτός ο βασιλιάς οπωσδήποτε θα έφευγε από τη μέση, έσφαξε τα παιδιά του λαού του βασιλιά στον τόπο όπου γεννήθηκε.

Αυτή η στάση απέναντι στον ΒΑΣΙΛΕΑ των ΒΑΣΙΛΕΩΝ και ΚΥΡΙΟ των ΚΥΡΙΩΝ παραμένει η ίδια μέχρι σήμερα. Για να χτυπήσουν τον Βασιλιά Ιησού και να τον βγάλουν από τη μέση, στρέφονται ενάντια στο λαό του. Το παράλογο μίσος ενάντια σ’ αυτόν το λαό πηγάζει από το μίσος ενάντια στον μεγαλύτερο και ισχυρότερο, Εκείνον που τον βλέπουν όπως τον είδε κι ο Ηρώδης, να απειλεί τη δική τους αυτονομία κι εξουσία. Είναι το μίσος ενάντια στο Θεό.

Μετά από τριάντα χρόνια που έζησε σε ταπεινή αφάνεια, ο Ιησούς άρχισε να κηρύττει δημόσια και να ενεργεί θαύματα για τρία χρόνια. Το έργο του ολοκληρώθηκε με το πάθος του σταυρού. Όλη η διαδικασία της δίκης του κορυφώθηκε σε μια αποφασιστική ερώτηση: «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;» (Ματθαίος 27:11). Λίγο αργότερα, οι στρατιώτες που τον χλεύαζαν, τον έστεψαν μ’ αγκάθια, τον έφτυναν, τον χτυπούσαν και τον προσκυνούσαν κοροϊδευτικά: «Χαίρε, βασιλιά των Ιουδαίων» (Ματθαίος 27:29). Κι επάνω στο σταυρό του τοποθέτησαν μια επιγραφή με την αιτία της καταδίκης του: «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ» (Ματθαίος 27:37). Και δεν την έγραψαν μόνο στα Εβραϊκά, αλλά και στα Λατινικά και στα Ελληνικά, για να πάρει η καταδίκη αυτού του Βασιλιά και του λαού Του μια παγκόσμια μορφή.

Από τη γέννησή του μέχρι το θάνατό του, ο Ιησούς δεν διαχωρίστηκε από το λαό του. Κάθε καταδίκη κι απόρριψη του Ιησού πλήττει ταυτόχρονα και το λαό του και κάθε διωγμός και απόρριψη του λαού του, πλήττει τον Ιησού. Κι εμείς, που οφείλουμε τη σωτηρία μας στον Βασιλιά των Ιουδαίων για όλη την αιωνιότητα, βάλαμε στόχο από πολύ νωρίς να τον χωρίσουμε από το λαό του. Διαλέξαμε για τον εαυτό μας τη χάρη και τις ευλογίες Του, και θεωρήσαμε φυσικό να μένουν για το λαό του η κατάκριση και η κατάρα.

Για 2.000 χρόνια χριστιανικής Ιστορίας αφήσαμε για το λαό αυτό, τον πρωτότοκο του Θεού (Έξοδος 4:22), τον μεγαλύτερο αδελφό μας, την τελευταία θέση στη χριστιανική μας αξιολόγηση. Στη μεγάλη κρίση των εθνών, που περιγράφεται στο 25^ο κεφάλαιο του Ματθαίου, το κριτήριο είναι η στάση μας απέναντι σ’ αυτόν τον περιφρονημένο, ελάχιστο αδελφό του Ιησού. Δεν θ’ αξιολογηθούμε σύμφωνα με την κοινωνική μας δραστηριότητα, αλλά ως προς το πώς συμπεριφερθήκαμε απέναντι σ’ αυτούς, που ο Κύριος τους λογαριάζει πρώτους κι εμείς τους θεωρούσαμε τελευταίους.[2]

Ο Κύριος ταυτίζεται απόλυτα μ’ αυτούς τους ελάχιστους, λέγοντας πως ό,τι κάναμε σ’ αυτούς το κάναμε σ’ Εκείνον, και ό,τι δεν κάναμε σε αυτούς, δεν το κάναμε ούτε σε Εκείνον (Ματθαίος 25:31-46). Κατόπιν ακολουθεί μια «Επιλογή», μια διαδικασία, που σ’ εμάς τους Γερμανούς έχει πολλά να πει. Γιατί εδώ, στη χώρα μας, ο λαός του Θεού αντιμετωπίστηκε σαν ό,τι πιο περιφρονημένο, ό,τι πιο κατώτερο μπορούσε να θεωρηθεί. Κι αυτό εκφράστηκε με κάθε είδους ταπεινώσεις, εξευτελισμό και βαρβαρότητα, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο βαθμό.

Πρόσφατα μας διηγιόταν αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία μια Εβραία. Σαν μικρή μαθήτρια στο σχολείο, αγαπούσε ιδιαίτερα το μάθημα των Θρησκευτικών. Όταν μοίραζαν τους ρόλους για τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή, ζήτησε με λαχτάρα να γίνει αυτή η Μαρία στη φάτνη. «Αυτό ούτε να το σκέφτεσαι», της απάντησαν, «εσύ είσαι Εβραία!» Τότε ζήτησε να την κάνουν αγγελάκι ή έστω ένα βοσκόπουλο, αλλά για τίποτε απολύτως δεν την έκριναν άξια. Σε σύγκριση με άλλες ιστορίες, το γεγονός αυτό μοιάζει πολύ ασήμαντο, ωστόσο εκφράζει πολύ καθαρά τη χριστιανική μας υπεροψία και τύφλωση…

Μπορεί να πει κανείς, και δικαιολογημένα, ότι σήμερα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει πια, και μάλιστα τώρα που πρόσφατα ψηφίστηκε κι ο νόμος της ίσης μεταχείρισης για όλους. Τώρα την ανεκτικότητα την έχουμε κάνει σημαία μας, έστω κι αν κάτω απ’ αυτήν τη σημαία ξεπουλάμε ταχύτατα τις χριστιανικές μας αξίες. Και όμως, όποιος παρακολουθεί από τα Μέσα Ενημέρωσης τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί και να εξετάσει πώς έχουν τα πράγματα, διαπιστώνει ότι και σήμερα το ίδιο συμβαίνει, ότι ακόμη ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Την υποσυνείδητη επίδραση που έχει αυτού του είδους η παραπληροφόρηση, δύσκολα μπορεί κανείς να την ελέγξει και να την αποβάλλει. Δουλεύει συστηματικά, ναι, και στις συνειδήσεις των Χριστιανών.

Δεν θέλουμε μ’ αυτό να εξιδανικεύσουμε τον Ισραηλινό λαό, που δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από εμάς και όλους τους άλλους λαούς της γης. Ακριβώς γι’ αυτό οι πληροφορίες κι εξιστορήσεις της Γραφής είναι ξεκάθαρες και απόλυτα αντικειμενικές. Και οι Εβραίοι χρειάζονται σωτηρία όπως και όλοι εμείς. Εδώ θέλουμε μόνο να τονίσουμε την ψεύτικη και απατηλή αντιστοιχία με δύο μέτρα και δύο σταθμά, στην οποία έχουμε τόσο πολύ κι εμείς συνηθίσει.

Συνειδητά ή ασυνείδητα ξεγλιστράμε πολύ εύκολα στην παλιά, χαρακτηριστική υπεροψία, με άλλες τώρα δικαιολογίες. Έχει μείνει, θαρρείς, στο αίμα μας, να πιστεύουμε ότι εμείς, οι Χριστιανοί, η Εκκλησία, είμαστε ο εκλεκτός λαός της Καινής Διαθήκης στη θέση του παλιού και ξεπεσμένου Ισραήλ, παίρνοντας έτσι το δικαίωμα να τον οριοθετούμε και να τον επαναφέρουμε στην τάξη. Θα έπρεπε όμως να ξέρουμε, πως και η Καινή Διαθήκη που σφραγίστηκε με το αίμα του Χριστού, είναι μια Διαθήκη που έγινε αρχικά με τους Ιουδαίους και μετά με τους Εθνικούς. Μετά την Πεντηκοστή μπήκαν στη χάρη του Θεού και τα έθνη. Ωστόσο παραμείναμε αρκετά τυφλοί, για να καταδικάζουμε και να πληγώνουμε βαθιά το λαό της Διαθήκης, πληγώνοντας μαζί του και τον Ιησού. Για αιώνες συνεχίζουμε τη διαδικασία του πάθους του. Θέλουμε τον Βασιλιά, όχι όμως και το λαό Του.

Ο μόνος αξιόπιστος προσανατολισμός στην ταραγμένη εποχή μας είναι η Αγία Γραφή. Για πολλούς αυτό ηχεί σαν παλιομοδίτικος φανατισμός. Αυτήν την κατηγορία θα την παραμερίσουμε. Ο εχθρός του Θεού, ο πατέρας του ψεύδους (Ιωάννης 8:44) και άρχοντας του κόσμου τούτου (Ιωάννης 12:31), όπως τον ονόμασε ο Ιησούς Χριστός, ενδιαφέρεται πολύ να προωθεί την επιλεκτική χρήση της Γραφής, κρατώντας κλειστά τα μάτια των ανθρώπων στα πιο σημαντικά σημεία. Αυτό είναι κάτι που μπορούμε να το καταλάβουμε. Γνωρίζει, ότι αν καταφέρει να μας κρατήσει σε μια τέτοιου είδους βιβλική γνώση, θα μπορεί να εμποδίζει την εκπλήρωση των σχεδίων του Θεού.

Το θαυμαστό σωτηριακό σχέδιο του Θεού για τον Ισραήλ και την Εκκλησία, έτσι όπως το περιγράφει ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους Επιστολή (κεφάλαια 9-11), αγνοείται από πολλούς ή διαβάζεται από Χριστιανούς που έχουν κλειστά τα μάτια τους. Πόσο πραγματικά χρειάζεται να μάθουμε να λέμε, «Έλα Άγιο Πνεύμα, Εσύ, το Πνεύμα της Αλήθειας που μας οδηγείς σε όλη την αλήθεια, άνοιξε τα μάτια μας για να μπορούμε πραγματικά να καταλάβουμε τη Γραφή!».

Αν και πολλές προφητείες της Γραφής ταιριάζουν σε διάφορες περιπτώσεις, και αρκετές απ’ αυτές εκπληρώνονται όχι μόνο σε ένα, αλλά σε περισσότερα επίπεδα, αυτή την ώρα ας αφήσουμε μερικές απ’ αυτές να ενεργήσουν στο πνεύμα μας, ώστε να πάρουμε το ουσιαστικό μήνυμά τους:

Θυμόμαστε το βράδυ της 9^ης Νοεμβρίου 1938:

«Οι εχθροί σου βρυχώνται στη μέση των συναγωγών σου. Έβαλαν σημαίες τις δικές τους σημαίες… Όπως κάποιος, σηκώνοντας ένα τσεκούρι, χτυπάει επάνω σε πυκνά δένδρα, έτσι τώρα, αυτοί σύντριψαν με μιας, με τσεκούρια και σφυριά, τα πελεκητά του έργα. Κατέκαψαν με φωτιά το αγιαστήριό σου μέχρι το έδαφος, βεβήλωσαν το κατοικητήριο του ονόματός σου. Είπαν στην καρδιά τους, ας τους εξολοθρεύσουμε μαζί. Κατέκαψαν όλες τις συναγωγές του Θεού στη γη».

Ψαλμός 74:4-8

Ας θυμηθούμε και τι έγινε το 1948[3]:

«Γι’ αυτό, να, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, που δεν θα πουν πια: Ζει ο Κύριος που ανέβασε τους γιους Ισραήλ από τη γη της Αιγύπτου. Αλλά: Ζει ο Κύριος, που ανέβασε τους γιους Ισραήλ από τη γη του βορρά, και από όλους τους τόπους όπου τους είχα διώξει. Και θα τους επαναφέρω πάλι στη γη τους, που είχα δώσει στους πατέρες τους».

Ιερεμίας 16:14-15

Κι όποιος έχει παρακολουθήσει, μελετήσει απ’ όλες τις πλευρές το τι συνέβη εκείνη την ιστορική μέρα της ανακήρυξης του κράτους του Ισραήλ, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει και να πει κι αυτός:

«Ποιος άκουσε ένα τέτοιο πράγμα; Ποιος είδε τέτοια; Θα γεννούσε η γη μέσα σε μια μέρα; Ή ένα έθνος θα γεννιόταν μονομιάς; Αλλά η Σιών μόλις κοιλοπόνησε, γέννησε τα παιδιά της.»

Ησαΐας 66:8

Τα παρακάτω εδάφια μας φέρνουν στη σημερινή κατάσταση. Όπως ακούμε από τα μέσα Ενημέρωσης, τώρα ένα σύνολο κρατών στην Μέση Ανατολή, όχι μόνο ένα έθνος όπως έγινε πριν, σχεδιάζουν την πλήρη «εξόντωση» του Ισραήλ. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ξέρει τίποτε γι’ αυτό:

«…αυτοί που σε μισούν σήκωσαν ψηλά το κεφάλι. Πήραν κακή βουλή ενάντια στον λαό σου, και συμβουλεύτηκαν ενάντια στους εκλεκτούς σου. Είπαν: Ελάτε, και ας τους εξολοθρεύσουμε από το να είναι έθνος και το όνομα του Ισραήλ ας μην αναφέρεται πια.»

Ψαλμός 83:2-4

Ακολουθεί μια απαρίθμηση λαών, που μας είναι όλοι γνωστοί, αν αντικαταστήσουμε τα αρχαία ονόματά τους με τα σημερινά.

Όλα αυτά πραγματοποιούνται κι εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας. Και εφόσον ο Λόγος του Θεού είναι αληθινός και εκπληρώνεται, θα έρθει και η ώρα που ο Κύριος θα έρθει σε κρίση με όλα τα έθνη. Γιατί Αυτός που δεν φείσθηκε τα φυσικά κλαδιά, σύμφωνα με το χωρίο Ρωμαίους 11:21, δεν θα φεισθεί ούτε τα άγρια κλαδιά, που μπολιαστήκανε στον κορμό του Ισραήλ.

«…Έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Είμαι ζηλότυπος για την Ιερουσαλήμ και για τη Σιών με μεγάλη ζηλοτυπία και είμαι υπερβολικά οργισμένος ενάντια στα έθνη που ζουν αμέριμνα. Επειδή, ενώ εγώ οργίστηκα λίγο, αυτά βοήθησαν επιπρόσθετα το κακό».

Ζαχαρίας 1:14-15

«…και κατά τον καιρό εκείνο, όταν επιστρέψω τους αιχμαλώτους του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ, θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη και θα τα κατεβάσω στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ, και θα κριθώ μαζί τους εκεί υπέρ του λαού μου και της κληρονομιάς μου, του Ισραήλ, που τον διέσπειραν ανάμεσα στα έθνη και διαμοιράστηκαν τη γη μου».

Ιωήλ 3:1-2

Υπάρχει ένα μοναδικό γεωγραφικό σημείο πάνω στη γη με το οποίο ο Θεός έχει δεσμευτεί. Ο Ιησούς θα ξανάρθει στην Ιερουσαλήμ και τα πόδια Του θα πατήσουν πάνω στο Όρος των Ελαιών (Ζαχαρίας 14:4). Στην ουράνια πόλη του Θεού είναι γραμμένα τα ονόματα των 12 φυλών του Ισραήλ επάνω στους πυλώνες της (Αποκάλυψις 12:14). Κι ο ίδιος ο Ιησούς είπε ότι η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους, (Ιωάννης 4:22), γιατί κατά σάρκα ήταν Ιουδαίος από τη φυλή του Δαυίδ.

Για 12 ολόκληρα χρόνια ο λαός μας ζητωκραύγαζε «Heil Hitler» εξυψώνοντας για σωτήρα (Σ.Μ. Heil θα πει σωτηρία) ένα φονιά των Εβραίων, παρόλο που όλοι γνωρίζουμε και ομολογούμε ότι σε κανένα άλλο όνομα δεν υπάρχει σωτηρία παρά μόνο στον Ιησού Χριστό (Πράξεις 4:12). Τι ήταν αυτό που κάναμε!... Όσοι από εμάς απόψε δεν είναι παραδοσιακά συνηθισμένοι να υψώνουν τα χέρια στην προσευχή τους και δυσκολεύονται να κάνουν κάτι τέτοιο, ίσως βοηθηθούν αν αναλογιστούν όλο εκείνο το πλήθος των εκατομμυρίων χεριών που υψώνονταν σε χαιρετισμό του Χίτλερ! Πόσο καλύτερα ταιριάζει, να υψώνονται κάπου-κάπου τα χέρια μας σε δοξολογία και εξύψωση Εκείνου, στον οποίο πραγματικά χρωστάμε τη σωτηρία μας! Είμαι απόλυτα σίγουρη, ότι αν κι έχουν περάσει τόσα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα, ο Θεός ακόμη περιμένει τη μετάνοια πολλών Χριστιανών στη Γερμανία!

Είναι επώδυνο και μας προκαλεί ντροπή ότι η έρευνα γι’ αυτό παρελθόν μας γίνεται από πρωτοβουλίες που δεν προέρχονται από τον εκκλησιαστικό χώρο. Κανονικά θα έπρεπε το αντίθετο να συνέβαινε. Γιατί επάνω στους Χριστιανούς το παρελθόν αυτό βαραίνει περισσότερο και με μεγαλύτερη ευθύνη από ό,τι στον υπόλοιπο λαό μας. Αναρωτιόσαστε γιατί; Επειδή με βάση την Αγία Γραφή μπορούσαμε να γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλον τι ακριβώς συνέβαινε. Εδώ ισχύει το εδάφιο «… σε όποιον δόθηκε πολύ, πολύ θα ζητηθεί από αυτόν…» (Λουκάς 12:48). Ο Ιησούς επί πλέον διαβεβαιώνει, ότι αυτός που γνωρίζει πολλά, αν η θέση του στη ζωή δεν είναι ανάλογη των γνώσεών του, θα δαρθεί περισσότερο από αυτόν που δεν γνωρίζει τι κάνει.

Στις 27 Ιανουαρίου 2006, ο δρ. Έρνστ Κράμερ, ένας απ’ αυτούς που επέζησαν το Ολοκαύτωμα, σε μια ομιλία που έκανε μπροστά στο Γερμανικό Κοινοβούλιο, διατύπωσε ένα θλιβερό συμπέρασμα που έβγαλε μέσα από όλα τα φοβερά γεγονότα που είχε ζήσει στο Τρίτο Ράιχ: «Εκείνο που τότε με κατέπληξε και με πόνεσε περισσότερο απ’ όλα ήταν η συνεχής σιωπή της Χριστιανικής Εκκλησίας.»

Αυτή η σιωπή έχει την εξήγησή της. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τότε, με τη συμμετοχή πολλών εκκλησιών, τυπώθηκε στη Γερμανία μια (νέα) Καινή Διαθήκη για το λαό «αποεβραϊσμένη» (δηλαδή χωρίς κανένα στοιχείο-λέξη, που να έχει σχέση ή ρίζα με τις λέξεις Ιουδαίος, Εβραίος, Ισραήλ, κλπ.) και επίσης ανάλογο Υμνολόγιο και Κατήχηση. Με αυτό έγινε προσπάθεια να χωρίσουν τον Βασιλιά των Ιουδαίων και θεολογικο-επιστημονικά από το λαό Του. Μόλις στα τελευταία χρόνια μπορέσαμε να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το έργο του «Ινστιτούτου Εξάλειψης της Εβραϊκής Επιρροής στη Γερμανική Εκκλησία» που είχε την έδρα του στο Eisenach.

Και σήμερα βρισκόμαστε ξανά σε μια παρόμοια τάση παρέκκλισης. Αν θέλουμε να εμποδίσουμε μια επανάληψη αυτών που έγιναν στο παρελθόν, δεν πρέπει πια να χωρίζουμε τον Βασιλιά από το λαό Του. Ωστόσο η δύναμη του χαραχτήρα μας δεν επαρκεί για τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις. Είναι πολύ πιθανό ότι σαν δεύτερη και τρίτη γενιά, θ’ αποτύχουμε όπως οι γονείς μας και οι παππούδες μας, αν δεν γνωρίσουμε και δεν αγαπήσουμε Εκείνον από τον Οποίο και μόνο μπορούμε να περιμένουμε βοήθεια. Όποιος όμως νομίζει ότι χωρίς Αυτόν, χωρίς προσευχή, χωρίς αλλαγή και διόρθωση πορείας, μπορεί να τα βγάλει πέρα, διατρέχει τον κίνδυνο να βρεθεί μπροστά σε μια πολύ σκληρή πραγματικότητα.

Πού μπορούμε να συναντήσουμε τον Βασιλιά των Ιουδαίων; Που αλλού, στο λαό Του! Στο λαό Του, που βρίσκεται ανάμεσα σε πόλεμο, σε τρομοκρατία και καταστροφές, ανάμεσα σε αδικία και αμαρτία, στο κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, στο επίκεντρο του μίσους, της δυσφήμησης και της περιφρόνησης, εκεί θα βρούμε τον Βασιλιά. Το διογκούμενο παγκόσμιο μίσος ενάντια στο Θεό, θα αρχίσει να στρέφεται όλο και πιο έντονα ενάντια σε όσους έχουν μια ζωντανή σχέση μαζί Του και μένουν πιστοί σ’ Αυτόν και στο Λόγο Του. Έτσι το μίσος, στην τελευταία αυτή φάση της ανθρώπινης Ιστορίας, θα χτυπήσει μαζί Ιουδαίους και Χριστιανούς. Ας δώσουμε σήμερα στον Κύριο και Βασιλιά μας Ιησού την ανταπόκριση της αγάπης μας, λέγοντάς του αυτά τα λόγια:

Ο λαός Σου είναι λαός μου ! (Ρουθ 1:16)

Η αγάπη προς τον Ισραήλ

μπορεί μόνο τότε να είναι γνήσια,

αν πηγάζει από την καρδιά του Θεού,

από την αγάπη, με την οποία

Αυτός αγάπησε το λαό Του –

και από τη βαθιά μετάνοια

για την τεράστια ενοχή μας.

Άλλος δρόμος,

για να υπηρετήσει κανείς τον Ισραήλ

δεν υπάρχει…

Μόνο μια τέτοια αγάπη μπορεί

να μας οδηγήσει σε προσέγγιση

και αμοιβαία ευλογία,

και τότε τα μάτια του Ισραήλ

θα ανοίξουν, για να γνωρίσουν Εκείνον

που είναι η αγάπη:

τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Μ. Basilea Schlink

---

[1] Σημείωση Μεταφραστή: Την 9^η Νοεμβρίου 1938, που έμεινε γνωστή σαν «Νύχτα των Κρυστάλλων» από τα πολλά τζάμια που είχαν σπάσει, δόθηκε το σύνθημα στο Βερολίνο να λεηλατηθούν ελεύθερα Συναγωγές, σπίτια και μαγαζιά των Εβραίων. Η νύχτα αυτή σηματοδότησε μια επίσημη έναρξη του διωγμού των Εβραίων από τις Ναζιστικές λαϊκές ομάδες.

[2] Σημείωση μεταφραστή: Οπωσδήποτε η ταύτιση με τους Εβραίους ως τους «ελάχιστους αδελφούς» δεν αποκλείει ότι ο Ιησούς μπορεί να αναφέρεται και στους αληθινούς πιστούς Χριστιανούς ή σε οποιονδήποτε άνθρωπο.

[3] Σ.Μ. Το 1948 ψηφίστηκε από τον ΟΗΕ η δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ. Ενώ και η Σοβιετική Ένωση επί Στάλιν μαζί με την πλειοψηφία των εθνών ψήφισε υπέρ της δημιουργίας αυτού του κράτους, η Ελλάδα ψήφισε ενάντια, συνταυτιζόμενη με τα Αραβικά Κράτη. Είναι αμαρτία για την οποία θα έπρεπε να μετανοήσουμε, γιατί στραφήκαμε ως έθνος ενάντια στο θέλημα του Θεού σχετικά με τον Ισραήλ, όπως καθαρά αναφέρεται στις Γραφές.

Από μια συνέντευξη του Νετανιάχου στη βρετανική τηλεόραση

Σε πρόσφατη συνέντευξη του Βενιαμίν Νετανιάχου στη βρετανική τηλεόραση ειπώθηκαν τα εξής:

Δημοσιογράφος: «Πώς συνέβηκε που τόσο πολλοί Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν στη σύγκρουση με τους Ισραηλινούς;»

Νετανιάχου: «Είστε σίγουρος ότι θέλετε να αρχίσετε τη συνέντευξη προς αυτήν την κατεύθυνση»;

Δημοσιογράφος: «Γιατί όχι»;

Νετανιάχου: «Επειδή κατά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο περισσότεροι Γερμανοί σκοτώθηκαν παρά Βρετανοί ή Αμερικάνοι αθροισμένοι μαζί. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο πόλεμος προκλήθηκε από απρόκλητη επίθεση των Γερμανών. Και σε απάντηση του γερμανικού βομβαρδισμού της Γερμανίας στο Λονδίνο οι Βρετανοί εξολόθρευσαν ολόκληρη την γερμανική πόλη της Δρέσδης, κατακαίγοντας περισσότερους Γερμανούς πολίτες από όσους Γιαπωνέζους σκότωσε η ατομική βόμβα των Αμερικανών στη Χιροσίμα.

Επιπλέον, θα πρέπει να σας υπενθυμίσω ότι, όταν το 1944 η βρετανική αεροπορία R.A.F. προσπάθησε να βομβαρδίσει το διοικητήριο της Γκεστάπο στην πρωτεύουσα της Δανίας, την Κοπενχάγη, μερικές βόμβες έχασαν το στόχο τους και έπεσαν σε δανέζικο παιδικό νοσοκομείο, σκοτώνοντας 83 παιδάκια.

Μήπως έχετε άλλη ερώτηση;».

Οι σημερινοί Άραβες

Συνήθως οι Άραβες αναφέρονται σαν απόγονοι του Ισμαήλ, του γιου του Αβραάμ από την Άγαρ, και οι ίδιοι οι Άραβες ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι του Αβραάμ μέσω του Ισμαήλ. Εγώ δεν πιστεύω ότι οι Άραβες είναι γνήσιοι απόγονοι του Ισμαήλ, αλλά πάντως είναι απόγονοι του Αβραάμ ή τουλάχιστον συγγενεύουν πολύ στενά μαζί του.
Σχετικά με τους απογόνους του Ισμαήλ, όταν ο Θεός υποσχέθηκε στον Αβραάμ ότι η Σάρρα θα γινόταν μητέρα εθνών, επειδή δεν μπορούσε να το πιστέψει, ζήτησε η υπόσχεση του Θεού να είναι για τον Ισμαήλ, το γιο που είχε από την Άγαρ. «Και ο Αβραάμ είπε στο Θεό: Είθε να ζήσει μπροστά σου ο Ισμαήλ» (Γέν.17:18). Αλλά ο Θεός τον διαβεβαίωσε ότι θα αποκτήσει γιο από τη Σάρρα και πρόσθεσε: «Και για τον Ισμαήλ σε εισάκουσα. Να, τον ευλόγησα και θα τον αυξήσω και θα τον πληθύνω σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό. Θα γεννήσει 12 άρχοντες και θα τον κάνω μεγάλο έθνος, αλλά τη διαθήκη μου θα τη στήσω με τον Ισαάκ, τον οποίο θα γεννήσει σε σένα η Σάρρα τον ερχόμενο χρόνο, αυτήν την ίδια εποχή» (17:20-21).
Εδώ βλέπουμε ότι ο Θεός θα έκανε την αιώνια διαθήκη Του προς τον Ισαάκ, που θα αποκτούσε με θαύμα, αλλά υποσχέθηκε ότι θα έκανε τον Ισμαήλ μεγάλο έθνος και είναι πολύ ενδιαφέρον ότι θα αποκτούσε κι αυτός 12 γιους, όπως ο Ιακώβ. Οι 12 γιοι του Ισμαήλ αναφέρονται στη Γένεση 25:13-15 και Α' Χρονικών 1:29-31. Οι Ισμαηλίτες αναφέρονται στην περίπτωση του Ιωσήφ, ο οποίος πουλήθηκε στους Ισμαηλίτες (Γέν.37:27). Αξίζει να σημειωθεί ότι στην περίπτωση αυτή ονομάζονται και Μαδιανίτες. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι απόγονοι του Ισμαήλ και του Μαδιάμ, ενός άλλου γιου του Αβραάμ από τη Χετούρα (Γέν.25:2), ζούσαν μια νομαδική ζωή στην ίδια χώρα που λεγόταν Εδώμ ή Ιδουμαία. Βλέπουμε λοιπόν ότι και στο πρώτο βιβλίο της Γραφής ο λαός αυτός είχε δυο ονόματα που φανερώνουν διαφορετική καταγωγή, αλλά πάντως είχαν κατευθείαν συγγένεια με τον Αβραάμ.
Σήμερα, οι ιθαγενείς στο Μαρόκο, την Τυνησία, την Αλγερία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, τη Συρία, το Λίβανο και το Ιράκ μιλούν όλοι Αραβικά και είναι όλοι Μουσουλμάνοι, γι’ αυτό ονομάζονται Άραβες. Αλλά έθνος αραβικό δεν υπάρχει. Μετά την ίδρυση της Αραβικής Αυτοκρατορίας πολλοί λαοί που κατακτήθηκαν από αυτήν πήραν τη γλώσσα, τη θρησκεία και τον πολιτισμό των Αράβων. Η Αυτοκρατορία αυτή εξαπλώθηκε σε όλη τη Μ. Ανατολή, τη Β. Αφρική και την Ισπανία. Η τελευταία κατακτήθηκε το 711 μ.Χ.
Δημιουργήθηκε έτσι μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ Ανατολής και Δύσης και οι Ιουδαίοι της Ανατολής πολύ εύκολα επικοινωνούσαν με τις εγκαταστάσεις τους στη Δύση. Για πολλούς αιώνες οι Άραβες ζούσαν στο πλευρό των Ιουδαίων και τους βοηθούσαν ακόμα και την εποχή των διωγμών που υπέφεραν από τους Χριστιανούς, ιδιαίτερα κατά τις Σταυροφορίες. Ώστε δεν υπήρχε πάντα το θανάσιμο μίσος των Αράβων εναντίον των Ιουδαίων, που νομίζω ότι οφείλεται στον εθνικισμό του 20ου αιώνα και στον αντισημιτισμό, σημεία των έσχατων καιρών.
Οι Άραβες, που αναφέρονται στη Γραφή, ήταν πάντα κάτοικοι της Αραβίας, της χώρας, που βρίσκεται μεταξύ της Ερυθράς Θάλασσας και του Περσικού κόλπου, που σήμερα λέγεται Αραβία. Νομίζω όμως ότι οι διάφοροι λαοί που ονομάζονται σήμερα Άραβες αναφέρονται σε δυο περικοπές που σχετίζονται με τα σύγχρονα γεγονότα.
Ο Ψαλμός 83 αναφέρει «οι εχθροί σου». Και οι εχθροί αυτοί χρησιμοποιούν πολύ γνωστές εκφράσεις, γιατί τις ακούσαμε να επαναλαμβάνονται σχεδόν κατά γράμμα από τους Άραβες ηγέτες σήμερα: «Είπαν: Ελάτε και ας τους εξολοθρεύσουμε από το να είναι έθνος. Και το όνομα του Ισραήλ ας μην αναφέρεται πια» (χωρίο 4). Στα χωρία 6-9 οι εχθροί αυτοί ονομάζονται έτσι: «Οι σκηνές του Εδώμ κι οι Ισμαηλίτες, ο Μωάβ κι οι Αγαρηνοί, ο Γεβάλ κι ο Αμμών κι ο Αμαλήκ. Οι Φιλισταίοι, μαζί με αυτούς που κατοικούν την Τύρο. Κι αυτός ο Ασσούρ ενώθηκε μαζί τους, βοήθησαν τους γιους του Λωτ».
Έπειτα και ο Ησαΐας, όταν μιλάει για την αποκατάσταση του Ισραήλ, λέει: «Και κατά την ημέρα εκείνη ο Κύριος θα βάλει το χέρι του πάλι, μια δεύτερη φορά, για να αναλάβει το υπόλοιπο του λαού του, που θα μείνει, από την Ασσυρία και από την Αίγυπτο και από την Παθρώς και από την Αιθιοπία και από το Ελάμ και από τη Σεναάρ και από την Αιμάθ και από τα νησιά της θάλασσας» (11:11). Ξέρουμε ότι οι αντάρτικες οργανώσεις των Αράβων ονομάζουν τον εαυτό τους Παλαιστίνιους, όνομα που προέρχεται από το αρχαίο Φιλισταίοι. Στο χωρίο 14 διαβάζουμε: «Θα ορμήσουν εναντίον των ορίων των Φιλισταίων προς τη δύση. Θα λεηλατήσουν και τους γιους της ανατολής, όλους μαζί. Θα βάλουν το χέρι τους πάνω στον Εδώμ και τον Μωάβ και οι γιοι του Αμμών θα υποταχθούν σ’ αυτούς». Εδώμ είναι ένα άλλο όνομα για το δίδυμο αδελφό του Ιακώβ, τον Ησαύ, ο οποίος παντρεύτηκε μια κόρη του Ισμαήλ (Γέν.36:3). Μωάβ και Αμμών ήταν οι γιοι του Λωτ από τις κόρες του. Πολύ συχνά αναφέρονται στη Γραφή ο Μωάβ και ο Αμμών, όπως κι εδώ σχετικά με την τελική επιστροφή των Ιουδαίων στην Παλαιστίνη.
Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι η πρωτεύουσα της Ιορδανίας ονομάζεται Αμμάν, από τη λέξη Αμμών ή Αμμωνίτες και δεν αμφιβάλλω ότι βρίσκουμε τους απογόνους αυτούς του Λωτ να αντιπροσωπεύονται μαζί με τους Εδωμίτες και τους Ισμαηλίτες ανάμεσα στους σημερινούς Άραβες. Είναι πολύ σημαντικό ότι ο Θεός υποσχέθηκε τη χώρα του Ισραήλ στους Ιουδαίους, αλλά πολλοί παρατρέχουν το γεγονός ότι ο Θεός υποσχέθηκε μια ιδιαίτερη χώρα και στους απογόνους του Λωτ και απαγόρεψε στους Ισραηλίτες να τους κατακτήσουν. Διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο: «Και ο Κύριος μου είπε: Μην ενοχλήσετε τους Μωαβίτες ούτε να έρθετε σε μάχη μαζί τους, επειδή δε θα σου δώσω από τη γη τους για κληρονομιά, για το λόγο ότι στους γιους του Λωτ έδωσα την Αρ για κληρονομιά» (2:9). Ώστε αυτή η χώρα είναι απαγορευμένη για τους Ισραηλίτες. Η απαγόρευση αυτή επαναλαμβάνεται και παρακάτω σχετικά με τους γιους Αμμών: «Και θα πλησιάσεις απέναντι από τους γιους του Αμμών. Μη τους ενοχλήσεις μήτε να πολεμήσεις μαζί τους. Επειδή δε θα σου δώσω κληρονομιά από τη γη των γιων του Αμμών, για το λόγο ότι την έδωσα κληρονομιά στους γιους του Λωτ» (2:19). Έτσι ο Θεός έχει υποσχεθεί μια χώρα στον Ισραήλ, αλλά και άλλη στο Μωάβ και στον Αμμών και δεν επέτρεψε στους Ιουδαίους να την κατακτήσουν. Μιας κι ο Μωάβ με τον Αμμών είναι στα ανατολικά της Ν. Θάλασσας και του ποταμού Ιορδάνη, η χώρα τους δεν μπορεί να κατακτηθεί από τον Ισραήλ. Αν οι ηγέτες των Αράβων μελετούσαν τη Γραφή, θα εύρισκαν μια εύκολη λύση στο πρόβλημα της Μ. Ανατολής, αφού στην ανατολική όχθη του Ιορδάνη υπάρχει αρκετός χώρος για να εγκατασταθούν οι Παλαιστίνιοι Άραβες.

από τον Paul Taine

Έβεν-Έζερ: «Επιχείρηση Έξοδος»

Η Χριστιανική Οργάνωση Έβεν–Έζερ ιδρύθηκε το 1991 στο Bourmeouth (Αγγλία) από τον Gustav Scheller και μερικούς άλλους πιστούς, μετά από το Συνέδριο Μεσιτικής Προσευχής που είχε γίνει, όπως και κάθε χρόνο, στην Ιερουσαλήμ. Η ονομασία «Έβεν–Έζερ» βασίστηκε στο εδάφιο Α΄ Σαμουήλ 7:12, και θα πει «μέχρι τούδε εβοήθησεν ημάς ο Κύριος». Πάνω σ’ αυτό, σαν βασική ιδέα, στηρίζεται η ίδρυση και η λειτουργία της οργάνωσης αυτής. Χριστιανοί από όλο τον κόσμο, που έχουν κατανοήσει τα σχέδια του Θεού μέσα από τη Βίβλο, υποστηρίζουν αυτό το έργο, ώστε να μπορεί να πραγματοποιεί το σκοπό του.

Ο κυριότερος στόχος αυτού του έργου είναι, σαν πρώτο βήμα, να ενημερώνονται οι Εβραίοι ως προς τις προφητείες και τα γεγονότα που υπαγορεύουν την επιστροφή τους στην βιβλική πατρίδα τους, τη γη Ισραήλ. Αυτό γίνεται ή σε ειδικές συναθροίσεις ή το συνηθέστερο, με επισκέψεις στα σπίτια τους. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται να διανυθούν χιλιάδες χιλιόμετρα, μέχρι να εντοπιστούν όλοι στις διάφορες χώρες που είναι διασκορπισμένοι, και κυρίως στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης μέχρι και τα πιο απόμακρα μέρη της Σιβηρίας. Πολλές φορές χρειάζεται μια ιδιαίτερη οδηγία από τον Κύριο για να μπορέσουν να εντοπιστούν, επειδή πολλοί απ’ αυτούς ζουν σε περιοχές που τους είναι ασφαλέστερο να το κρύβουν ότι είναι Εβραίοι. Στα μέρη όπου ζουν μέσα σε μεγάλη στέρηση, τους μοιράζεται και ανθρωπιστική βοήθεια με τρόφιμα και άλλα είδη, σαν μια ορατή έκφραση της αγάπης του Θεού γι’ αυτούς.

Το επόμενο βήμα περιλαμβάνει πρακτική βοήθεια για να προμηθευτούν και να τακτοποιηθούν όλα τα χαρτιά και οι βίζες που χρειάζονται για να πάνε στο Ισραήλ. Για να επιτευχθεί αυτό, ιδιαίτερα στις χώρες όπου υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες, απαιτούνται ταξίδια στις πόλεις όπου βρίσκονται οι πρέσβεις και τα προξενεία, συχνά πάνω από μια φορά σε κάθε περίπτωση, και βεβαίως τα ανάλογα χρήματα στις πιο πολλές περιπτώσεις.

Τέλος ακολουθεί η μεταφορά τους, μαζί με όσες αποσκευές μπορούν να πάρουν, είτε σε κάποιο αεροδρόμιο, είτε, όπως συμβαίνει μ’ αυτούς που φεύγουν από την Ουκρανία, σε λιμάνι για να φύγουν με καράβι. Πολλές φορές η μεταφορά αυτή συμπεριλαμβάνει κι άλλες ιδιαίτερες δυσκολίες, όπως όταν πρόκειται για άτομα ηλικιωμένα, άρρωστα ή ανάπηρα. Θα μπορούσαν να εξιστορηθούν πάρα πολλά για τα όσα έχουν πραγματοποιηθεί, για το τι συνθήκες έχουν αντιμετωπιστεί και για τα εμπόδια που έχουν ξεπεραστεί όλα αυτά τα χρόνια στη πρώην Σοβιετική Ένωση. Η Οργάνωση Έβεν–Έζερ βρήκε και βοήθησε πάνω από 120.000 Εβραίους, ιδιαίτερα στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που ήταν διασκορπισμένοι στα πιο μακρινά σημεία της απέραντης αυτής χώρας, να επιστρέψουν στο Ισραήλ.

Όταν φθάνουν στο Ισραήλ, τους αναλαμβάνουν κρατικές υπηρεσίες με σκοπό την ενσωμάτωσή τους στο εκεί κοινωνικό περιβάλλον. Αυτό περιλαμβάνει οικονομική υποστήριξη για ένα τουλάχιστο χρόνο, παιδικούς σταθμούς για τα μικρά παιδιά κι εκμάθηση της εβραϊκής γλώσσας. Υπάρχουν ειδικά προγράμματα που προσπαθούν να καλύψουν τις ανάγκες και τις ελλείψεις των Ολίμ (έτσι λέγονται οι επαναπατριζόμενοι Εβραίοι).

Ένα άλλο, πολύ σημαντικό σημείο, είναι ότι η Οργάνωση Έβεν–Έζερ διδάσκει σε Ιουδαίους και Χριστιανούς τα σχέδια του Θεού για το λαό Ισραήλ, όπως αποκαλύπτονται μέσα στη Γραφή, και πώς εμείς οι Χριστιανοί, σαν εγκεντρισμένος κλάδος (Ρωμαίους κεφ. 11), μπορούμε να βοηθήσουμε στην εκπλήρωση των σχετικών προφητειών. Πάνω από 700 εδάφια αναφέρονται στην επιστροφή του λαού Ισραήλ στη γη που τους υποσχέθηκε ο Θεός, κι αφού αυτό είναι ζήτημα τόσο μεγάλης σημασίας για το Θεό, είναι επόμενο ότι θα πρέπει να γίνει και για μας σημαντικό. Για το σκοπό αυτό γίνονται ομιλίες σε εκκλησίες όλων των ομολογιών που αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού τον μοναδικό Σωτήρα.

Σήμερα η Οργάνωση Έβεν–Έζερ εργάζεται σε όλες τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης κι έχει γραφεία με εκπροσώπους της σε πάνω από 25 χώρες. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου πραγματοποιείται από εθελοντές που προσφέρουν το χρόνο και τις ικανότητές τους και πάνε με δικά τους έξοδο στον τόπο που θα εργαστούν, είτε στην Ευρώπη, είτε στην Άπω Ανατολή, είτε στη Σιβηρία. Με τον τρόπο αυτό τα έξοδα της Οργάνωσης περιορίζονται και τα χρήματα που συγκεντρώνει από τις προσφορές διατίθενται για τον ουσιαστικό σκοπό της μεταφοράς του λαού του Θεού στη γη του.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικά σημαντικά χωρία σχετικά με την κλήση της Οργάνωσης Έβεν–Έζερ:

«Ούτω λέγει ο Κύριος ο Θεός: Ιδού θέλω υψώσει την χείρα μου προς τα έθνη και στήσει την σημαίαν μου προς τους λαούς, και θέλουσι φέρει τους υιούς σου εν ταις αγκάλαις και αι θυγατέραι σου θέλουσι φέρθεί επ’ ώμων…» (Ησαΐας 49:22)

«Ακούσατε έθνη τον λόγον του Κυρίου και αναγγείλατε εις τας νήσους τα μακράν και είπατε, Ο διασκορπίσας τον Ισραήλ θέλει συνάξει αυτόν και θέλει φυλάξει αυτόν, ως ο βοσκός το ποίμνιον αυτού.» (Ιερεμίας 31:10)

«Τίνες είναι οι πετώμενοι ως νέφη και ως περιστέραι εις τας θυρίδας αυτών; Αι νήσοι βεβαίως θέλουσι προσμένει εμέ και εν πρώτοις τα πλοία της Θαρσείς, δια να φέρωσι μακρόθεν τους υιούς σου, το αργύριον αυτών και το χρυσίον αυτών μετ’ αυτών, δια το όνομα Κυρίου του Θεού σου και για τον Άγιον του Ισραήλ, διότι σε εδόξασε.» (Ησαΐας 60:8-9).

Σημείωση: Στο εδάφιο αυτό μπορούμε να πούμε ότι εικονίζονται αεροπλάνα και πλοία που μεταφέρουν το λαό Ισραήλ στη γη του. Η Οργάνωση Έβεν–Έζερ χρησιμοποιεί και τα δυο αυτά μεταφορικά μέσα για το σκοπό αυτό.

«Δια τούτο ιδού, έρχονται ημέραι, λέγε Κύριος, και δεν θέλουσιν ειπεί πλέον, Ζη Κύριος, όστις ανήγαγε τους υιούς Ισραήλ εκ γης Αιγύπτου, αλλά Ζη Κύριος, όστις ανήγαγε τους υιούς Ισραήλ εκ της γης του βορρά και εκ πάντων των τόπων όπου είχε διώξει αυτούς. Και θέλω επαναφέρει αυτούς πάλι εις την γην αυτών, την οποία έδωκα εις τους πατέρας αυτών. Ιδού, θέλω αποστείλει πολλούς αλιείς, λέγει Κύριος και θέλουσιν αλιεύσει αυτούς, Και μετά ταύτα θέλω αποστείλει πολλούς κυνηγούς και θέλουσε θηρεύσει αυτούς από παντός όρους, και από παντός λόφου, και από των σχισμών των βράχων. » (Ιερεμίας 16:14-16)

«Θέλω ειπεί προς τον βορράν, Δος, και προς τον νότον, Μη εμποδίσεις. Φέρε τους υιούς μου από μακράν και τα θυγατέρας μου από των άκρων της γης.» (Ησαΐας 43:6)

«Ω! ω! φεύγετε από της γης του βορρά, λέγει Κύριος, διότι σας διεσκόρπισα προς τους τέσσαρας ανέμους του ουρανού, λέγει Κύριος.» (Ζαχαρίας 2:6)

«Και αποκριθείς ο βασιλεύς θέλει ειπεί προς αυτούς, Αληθώς σας λέγω, καθ’ όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εις εμέ εκάμετε.» (Ματθαίος 25:40)

Αν έχετε κάποιες απορίες γι’ αυτό που μόλις διαβάσατε, γράψτε μας. Θα χαρούμε να σας απαντήσουμε σε κάθε τυχόν ερώτηση σας, καθώς και σε κάθε άλλη πληροφορία που θέλετε:

E-mail:greece@ebenezer-ef.org Website: www.operation-exodus.org