ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Όπως όταν περιμένει κανείς κάποιο πολύ αγαπητό του πρόσωπο, κοιτάζει κάθε λίγο στο ρολόι του σταθμού για να δει αν πλησιάζει η ώρα της άφιξης, έτσι και για όποιον περιμένει τον Ιησού Χριστό, το Ισραήλ είναι το ρολόι που δείχνει πόσο κοντά είναι ο ερχομός Του.

Ο Κύριός μας Ιησούς, μας είπε πως όταν η συκιά βγάλει φύλλα ο καθένας καταλαβαίνει ότι πλησιάζει το καλοκαίρι. "Έτσι κι εσείς, όταν δείτε να γίνονται αυτά, ξέρετε ότι είναι κοντά, στις θύρες." (Μάρκος 13:28-29). Η ξερή συκιά ξανάβγαλε φύλλα από το 1948, όταν το Ισραήλ ξανάγινε κράτος στον τόπο που ο Θεός του όρισε με αμετάκλητη υπόσχεση (Γένεσις 13:14-17, Ψαλμός 105: 9-11), έπειτα από δυόμισι περίπου χιλιάδες χρόνια διασκορπισμού, διωγμών και πολιτικής ανυπαρξίας. Εχθροί και φίλοι του λαού αυτού βρέθηκαν μπροστά σ' ένα ιστορικό θαύμα. Από τότε οι δείκτες του ρολογιού Ισραήλ κινούνται προς το οριακό εκείνο σημείο που προσδοκά κάθε πιστό παιδί του Θεού.

Το Ισραήλ δεν είναι μόνο ένα ρολόι μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, που μας δείχνει τι εξέλιξη θα πάρουν τα γεγονότα και πόσο κοντά είναι το τέλος αυτής της επίγειας περιόδου. Είναι ένας τόπος κι ένας λαός για τον οποίο χτυπά η καρδιά του Θεού. "Σ' έχω ζωγραφίσει επάνω στις παλάμες μου.." λέει για την Ιερουσαλήμ (Ησαΐας 49:16), κι ακόμη “Δεν θα σιωπήσω για τη Σιών και δεν θα ησυχάσω για την Ιερουσαλήμ, μέχρις ότου η δικαιοσύνη της βγει σαν λάμψη και η σωτηρία της σαν μια λαμπάδα που καίγεται. Και τα έθνη θα δουν τη δικαιοσύνη σου κι όλοι οι βασιλιάδες τη δόξα σου... Και θα είσαι ένα στεφάνι δόξας στο χέρι του Κυρίου, και ένα βασιλικό διάδημα στην παλάμη του Θεού σου. Δεν θα ονομαστείς πλέον Εγκαταλειμμένη, ούτε η γη σου θα ονομαστεί πλέον Ερημωμένη, αλλά θα ονομαστείς: Η ευδοκία μου μέσα σ' αυτή, και η γη σου: Η νυμφευμένη. Επειδή... όπως ο νυμφίος ευφραίνεται στη νύμφη, έτσι και ο Θεός σου θα ευφρανθεί σε σένα." (Ησαΐας 62:1-5). Ο Ισραήλ είναι ο λαός που ο Θεός όρισε να γίνει το ξεχείλισμα της ευλογίας για όλη την ανθρωπότητα. "Αν η πτώση τους είναι πλούτος του κόσμου ....πόσο μάλλον η ολοκληρωτική επιστροφή τους; ...αν η αποβολή τους είναι συμφιλίωση του κόσμου, τί θα είναι η πρόσληψή τους, παρά ζωή από τους νεκρούς;”(Ρωμαίους 11:12-15).

Ο τόπος που ζει ο Ισραήλ δόθηκε στον Αβραάμ και στο σπέρμα του με αιώνια διαθήκη (Γένεσις 13:14-17, Ψαλμός 105:9-11). Εκεί στο Ισραήλ, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ενσαρκώθηκε ο Υιός του Θεού κι έζησε σαν άνθρωπος, σαν ένας απ' αυτό το λαό. Εκεί στην Ιερουσαλήμ, στη Σιών, διαδραματίστηκε η σταύρωση και η ανάσταση του Χριστού, η λύτρωση του ανθρώπου κι ο θρίαμβος της ζωής πάνω στο θάνατο. Εκεί ο διάβολος δέχτηκε το θανατηφόρο πλήγμα που σύντριψε την κεφαλή του (Γένεσις 3:15). Εκεί το Άγιο Πνεύμα ξεκίνησε και σφράγισε την Εκκλησία. Εκεί θα ξανάρθει ο Χριστός και τα πόδια Του θα πατήσουν πάλι στο όρος από το οποίο αναλήφθηκε.

Ο Κύριός μας είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος. Μόνο Αυτός μπορεί να πει:"Η βουλή μου θα σταθεί και θα εκτελέσω ολόκληρο το θέλημά μου." (Ησαΐας 46:10). Η βουλή του Θεού είναι αγαθή, και το θέλημά Του είναι σωτηρία και δόξα κι ευλογία.

Ξέρουμε από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου, ότι ο διάβολος αντιστρατεύεται στο θέλημα του Θεού προσπαθώντας να το ματαιώσει και να επιβάλει τα δικά του σχέδια. Είναι όμως ήδη νικημένος από τον Χριστό, και του έχει αφαιρεθεί το ισχυρότερό του όπλο, τα κλειδιά του Άδη και του θανάτου. Τώρα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, ο διάβολος πλανάται και πλανά όσους τον ακολουθούν, ότι θα ματαιώσει τα σχέδια του Θεού ως προς τα τέλη των καιρών. Όπως μισεί ό,τι έχει σχέση με το Θεό, μισεί και το λαό που ο Θεός έχει εκλέξει. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη γη του Ισραήλ, παραποιούνται από τα στρατευμένα στον άρχοντα του σκότους μαζικά μέσα ενημέρωσης και παρουσιάζονται μονομερώς στον ήδη προκατειλημμένο κόσμο. Σε μια συντονισμένη προσπάθεια, που έκανε μέσα σ' όλους τους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας κι εξακολουθεί να κάνει, για να αφανίσει αυτό το λαό, αποσκοπεί στη ματαίωση των σχεδίων του Θεού και στην αποστέρηση της ανθρωπότητας από την ευλογία, που ο Θεός έχει υποσχεθεί πως θα της δώσει μέσα από τον Ισραήλ. Μα ο διάβολος είναι ο παντοτινά χαμένος, και το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι να συμπαρασύρει στην καταστροφή του όσους δεν θέλουν να αγαπήσουν την αλήθεια. (Β' Θεσσαλονικείς 2:10).

Βέβαια ο Ισραήλ, αυτός ο ζωντανός εκπρόσωπος κάθε ανθρώπινης καρδιάς, όταν βρέθηκε στο σταυροδρόμι της επιλογής ανάμεσα στην ευλογία και την κατάρα, διάλεξε το δεύτερο και γεύτηκε πολύ πικρά τις συνέπειες της επιλογής του. Ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Δεν κλείνει τα μάτια Του στην ανομία, δεν χαϊδολογάει κακομαθημένα και ατίθασα παιδιά. Όπως κάνει στη ζωή του κάθε ανθρώπου, όποιον αγαπά τον παιδεύει για το αιώνιο συμφέρον του.

Ο Θεός όμως είναι πιστός. Δεν παίρνει πίσω τις υποσχέσεις Του, ούτε μπορεί η κάθε πτώση ν' ανατρέψει τα σχέδιά Του. Όπως για τη πτώση του ανθρώπου είχε έτοιμο το σχέδιο της αποκατάστασής μας, μέσα από το σταυρό του Χριστού, έτσι και για την πτώση του Ισραήλ ο Θεός εργάζεται την αποκατάστασή του. "Σε καθάρισα, όχι όμως σαν ασήμι. Σ' έκανα εκλεκτό στο χωνευτήρι της θλίψης." (Ησαΐας 48:10). Κι αλλού λέει: " ... μέχρις ότου μείνετε σαν στύλος επάνω στην κορυφή ενός βουνού και σαν σημαία επάνω σ' έναν λόφο. Και έτσι θα προσμένει ο Κύριος για να σας ελεήσει..." (Ησαΐας 30:17-18).

Από την εποχή του προφήτη Βαλαάμ και μέχρι σήμερα, ο Ισραήλ είναι ένας λαός μόνος. Η συμπάθεια που γνώρισε από μια μερίδα εθνών, μετά το ολοκαύτωμα που είχε υποστεί από τους Ναζί, ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού για να τον επιστρέψει στη γη του. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι κάτι μόνιμο, γιατί κάθε λαός και κάθε πρόσωπο, όσο έχει στηρίγματα, δεν ακουμπάει ολοκληρωτικά στο Θεό. Ο Θεός όμως είναι ζηλότυπος, γιατί η αγάπη Του είναι απόλυτη. Θα τα ζητήσει όλα, για να δώσει τα πάντα. Ο διάβολος θα προσπαθήσει να ξεσηκώσει με μίσος όλα τα έθνη ενάντια στο λαό του Θεού, αυτό όμως θα εξυπηρετήσει και πάλι τα σχέδια του Θεού. Μέσα από τις ωδίνες γεννιέται ήδη η αποκατάσταση του Ισραήλ.

Φίλοι μας, που βρίσκονται αυτό τον καιρό στην Ιερουσαλήμ συμμετέχοντας στα παθήματα και στην αγωνία του λαού Ισραήλ, μας είπαν στο τηλέφωνο ότι ποτέ, σ' όλα τα χρόνια της διακονίας τους, δεν είδαν τόσο προβληματισμό και τόσο ενδιαφέρον για τον Μεσσία από τους Εβραίους, όσο τώρα. Μόνο σ' αυτούς απευθύνθηκαν αυτές τις ημέρες 1.100 άτομα ζητώντας Καινή Διαθήκη και τη βιντεοκασέτα "Ιησούς". Ανάλογες είναι και οι μαρτυρίες από πολλούς άλλους που ζουν ή ταξιδεύουν στο Ισραήλ. Το άγιο υπόλοιπο από το λαό αυτό, ετοιμάζεται.

Ποιά πρέπει να είναι η δική μας θέση απέναντι στον Ισραήλ; Εκείνο που λέμε στην προσευχή μας: "Γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης". Το θέλημα του Θεού στη συγκεκριμένη περίπτωση, μας γίνεται γνωστό μέσα από το λόγο Του: "...Όσοι ανακαλείτε τον Κύριο, μη φυλάγετε σιωπή. Και μη δίνετε σ' Αυτόν ανάπαυση, μέχρις ότου συστήσει, και μέχρις ότου κάνει την Ιερουσαλήμ μια αίνεση επάνω στη γη." (Ησαΐας 62:6-7).

Τα ονόματα της Ραάβ και της Ρουθ, παρόλο που η μια ήταν Χαναναία και η άλλη Μωαβίτισσα, παρόλο που ο λαός τους ήταν εχθρικός απέναντι στο Θεό και στον Ισραήλ, γράφτηκαν για όλη την αιωνιότητα στη βίβλο της γενεαλογίας του Χριστού. Κι αυτό γιατί επέλεξαν την μερίδα της ευλογίας, το να είναι με το λαό του Θεού. Ο Θεός έχει πει για το λαό Του, "Θα ευλογήσω όσους σε ευλογούν και θα καταραστώ όσους σε καταρώνται." (Γένεσις 12:3). Τώρα είναι η εποχή που η κάθε καρδιά κρίνεται ανάλογα με τη θέση που παίρνει απέναντι στον αιώνιο λόγο του Θεού.

Βέβαια ο Κύριος έχει σχέδια και για τους Άραβες. Υποσχέθηκε στον Αβραάμ να ευλογήσει τους απόγονους του Ισμαήλ. Ο Κύριος θέλει να ελευθερώσει τα πλήθη που είναι τυφλωμένα από το Ισλάμ. Έχουμε χρέος να προσευχόμαστε και για τη δική τους σωτηρία, αφού είναι κι αυτοί απόγονοι του Αβραάμ, του πατέρα της πίστης, και κατά συνέπεια πολύτιμοι στα μάτια του Θεού. Αυτή τη στιγμή στο Ισραήλ υπάρχουν και μεσσιανικές εκκλησίες από Ιουδαίους και χριστιανικές εκκλησίες από Άραβες, που συμβιώνουν αρμονικά και αδελφικά μεταξύ τους. Ο Κύριος μπορεί να πετύχει όσα ανθρωπίνως είναι αδύνατα, γι' αυτό πιστεύουμε ότι όλα τα σχέδιά Του γι’ αυτές τις έσχατες μέρες θα εκπληρωθούν. Ας είναι δοξασμένο το όνομα του δίκαιου Κριτή της γης.

Ανασκευάζοντας τα ψέματα

Εξαιτίας του πλήθους των ψευδών ειδήσεων που προωθήθηκαν από τα Μέσα Ενημέρωσης σχετικά με τον πόλεμο στη Γάζα, έχει προκληθεί ένα ογκώδες κύμα μίσους ενάντια στο Ισραήλ, που σαρώνει κυριολεκτικά πολλά έθνη. Μια μικρή εικόνα για το τι συμβαίνει πήραμε από το γεγονός που έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, όπου ένας φοιτητής εκτόξευσε το παπούτσι του στον Ισραηλινό πρέσβη την ώρα που έδινε μια διάλεξη, ουρλιάζοντας εναντίον του διάφορες κατηγορίες, ενώ και άλλοι νεαροί ακολούθησαν το παράδειγμά του εκσφενδονίζοντας επάνω στον πρέσβη ό,τι άλλο εύρισκαν πρόχειρο.

-- Όπως και σε προηγούμενους πολέμους έτσι και τώρα, τα περισσότερα από τα ψέματα με τα οποία κατηγορήθηκε το Ισραήλ άρχισαν ν’ αποκαλύπτονται. Ο ΟΗΕ έχει ήδη ανακαλέσει την κατηγορία ότι σ’ ένα σχολείο στη Γάζα σκοτώθηκαν 40 άτομα κι άλλα 100 τραυματίστηκαν, εφόσον αποδείχτηκε ότι το Ισραήλ δεν το είχε βομβαρδίσει, όπως είχε μεταδοθεί από τις ειδήσεις επηρεάζοντας την κοινή γνώμη σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

-- Επίσης είχε μεταδοθεί από πολλά κανάλια ότι το Νοσοκομείο της Ερυθράς Ημισελήνου είχε σχεδόν ισοπεδωθεί από τις Ισραηλινές βόμβες. Τώρα εκπρόσωποι του Νοσοκομείου ανακοίνωσαν πώς σε 5-6 ημέρες θα επαναλειτουργήσει, πράγμα που σε καμιά περίπτωση δεν θα ήταν δυνατό να γίνει αν το νοσοκομείο είχε πραγματικά καταστραφεί.

-- Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (IRCC) απέκρουσε επίσης την κατηγορία ότι οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν βόμβες φωσφόρου. Και μάλιστα υπήρξαν αποδείξεις για το ότι οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν κάθε δυνατό τρόπο, για να προειδοποιηθεί ο λαός της Γάζας, ώστε να είναι προετοιμασμένοι για τις επιθέσεις και να αποφύγουν τις επικίνδυνες περιοχές.

-- Οι Επιθεωρητές του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών στην Ουάσινγκτον DC, αφού συνέλεξαν και μελέτησαν όλα τα στοιχεία, συμπέραναν ότι δεν διαπράχθηκε έγκλημα πολέμου από μέρους των Ισραηλινών στον πόλεμο της Γάζας.

-- Ο Παρατηρητής του ΟΗΕ Patric Martin από τον Καναδά, έχοντας υπόψη τα νέα δεδομένα, ότι

(1) δεν χτυπήθηκε από πυρά Ισραηλινών το σχολείο του ΟΗΕ (UNRWA),

(2) δεν σκοτώθηκε κανένας μέσα σ’ αυτό το σχολείο,

(3) οι ανταποκριτές του ΟΗΕ διέδωσαν παρ’ όλα αυτά τις παραπάνω ψεύτικες πληροφορίες,

απευθύνει ερώτημα προς το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αν θα φροντίσουν αυτό, όπως και οι χώρες, που έσπευσαν να εκφράσουν την οργή τους ενάντια στο Ισραήλ, για την αποκατάσταση της αλήθειας εξαιτίας όλων αυτών των ψευδών διαδόσεων, με τις οποίες τόσο βαριά το κατηγόρησαν.

Καμιά απάντηση δεν δόθηκε μέχρι τώρα.

Bridges for Peace

3 Φεβρουαρίου 2009

Σημείωση 1^η: Αντίθετα, η Χαμάς πραγματοποίησε διπλά εγκλήματα πολέμου, αφ’ ενός σφυροκοπώντας αδιάκοπα και για μεγάλο χρονικό διάστημα περιοχές που κατοικούσε άμαχος Ισραηλινός πληθυσμός, και αφ’ ετέρου χρησιμοποιώντας σαν βάση για την εκτόξευση των πυραύλων της περιοχές του δικού της άμαχου πληθυσμού, τον οποίο χρησιμοποιούσε, χωρίς να εξαιρεί ούτε τα παιδιά, σαν ανθρώπινη ασπίδα, πολλές φορές εμποδίζοντάς τους να διαφύγουν. Ακόμη και τα οχήματα Πρώτων Βοηθειών τα επιστράτευαν πρώτα για τη δική τους εξασφάλιση.

Σημείωση 2^η: O θάνατος αμάχων πολιτών είναι για τη Χαμάς μέρος της λατρείας τους προς τον Αλλάχ. Όπως είπε ο ηγέτης της επανάστασης στο Ιράν, Αγιατολλάχ Χομεϊνί, «Η μεγαλύτερη χαρά για το Ισλάμ, είναι να σκοτώνεις ή να σκοτώνεσαι για τον Αλλάχ».

Το πρόβλημα των προσφύγων της Παλαιστίνης

Πολλά ακούγονται και λέγονται για το πρόβλημα των Παλαιστινίων προσφύγων, λίγοι όμως γνωρίζουν ποια είναι η πραγματική αλήθεια ως προς το πρόβλημα αυτό. Εκείνο που έχει αποτυπωθεί στον νου του Δυτικού κόσμου είναι οι Αραβικής προέλευσης κραυγαλέες διαμαρτυρίες ηγετικών στελεχών, σε πολλές περιπτώσεις γνωστών για την τρομοκρατική τους δράση, και το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου βρίσκονται σε Αραβικά χέρια.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί, ότι οι παλιότεροι Άραβες εθνικιστές ουδέποτε αναφέρθηκαν σε δικαιώματα Παλαιστινίων έτσι όπως προβάλλονται τώρα. Στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1947, το επιχείρημά τους ήταν ότι «η Παλαιστίνη είναι μέρος της διοικητικής περιφέρειας της Συρίας» και ότι «πολιτικά οι Άραβες της Παλαιστίνης δεν ήταν ανεξάρτητοι ως προς την έννοια της δημιουργίας μιας νέας πολιτικής οντότητας». Ακόμη, στις 31 Μαΐου του 1956, ο Ahmed Shukairy, αντιπρόσωπος της Σαουδικής Αραβίας στα Ηνωμένα Έθνη (και μετέπειτα ηγέτης της PLO), δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι «Είναι σε όλους γνωστό ότι η Παλαιστίνη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το νότιο τμήμα της Συρίας.» Το πρόβλημα των Παλαιστινίων προσφύγων ξεκίνησε το 1948, αλλά το θέμα των δικαιωμάτων τους, σαν ανεξάρτητη εθνική οντότητα, άρχισε να χρησιμοποιείται αργότερα από τους Άραβες εθνικιστές σαν ένα κατάλληλο επιχείρημα-όπλο ενάντια στο Ισραήλ.

Οι Άραβες της Παλαιστίνης πριν από το 1948: Αρχικά η Παλαιστίνη ήταν ένας τόπος μετανάστευσης Αράβων μέχρι της αρχές του 20ού αιώνα, όπου η παλιννόστηση Εβραίων άρχισε να γίνεται με γοργούς ρυθμούς. Μεγάλα τμήματα της γης ανήκαν σε Άραβες γαιοκτήμονες ή σε Σεΐχηδες και ο Αραβικός πληθυσμός, που είχε εγκατασταθεί εκεί, ήταν στην υπηρεσία τους. Ο λαός αυτός φυτοζωούσε και υπέφερε στα χέρια των πατριωτών ομοθρήσκων του. Συμμορίες Βεδουίνων λεηλατούσαν συχνά τα χωριά τους και πολλοί κατέφευγαν στην Υπεριορδανία και αλλού αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. Μεγάλα κομμάτια της χώρας είχαν μείνει για αιώνες ακαλλιέργητα σε σχεδόν άγρια κατάσταση. Ολόκληρες περιοχές από έλη είχαν γίνει πηγές ελονοσίας. Ερήμωση και αθλιότητα κυριαρχούσαν.

Μόλις οι πρώτοι Εβραίοι άποικοι άρχισαν να καταφθάνουν, τους πουλήθηκαν κυρίως οι χειρότερες περιοχές, συχνά σε εξωφρενικές τιμές, κι εκείνοι άρχισαν να τις καλλιεργούν και να τις διαμορφώνουν, αλλάζοντας εντελώς την εικόνα τους. Η παρατημένη γη έγινε καρποφόρα, τα έλη αποστραγγίστηκαν, η απόδοση ήταν πλούσια, το βιοτικό επίπεδο ανέβαινε, και οι Παλαιστίνιοι Άραβες, βλέποντάς το, θέλησαν να συμμετέχουν σ’ αυτό. Από το 1922 παρατηρείται ένα καινούργιο μεταναστευτικό κύμα. Άραβες από τη Συρία, το Ιράκ, την Υπεριορδανία, τον Λίβανο και την Αίγυπτο, συρρέουν στην Παλαιστίνη. Στη χρονική περίοδο ανάμεσα στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, η αύξηση του αριθμού των Αράβων μεταναστών είναι αξιοσημείωτη, κυρίως προς τις περιοχές που είχαν εξελιχθεί από τους Εβραίους. Στη Χάιφα, για παράδειγμα, ο αριθμός του Αραβικού πληθυσμού αυξήθηκε σε 116%, ενώ στην Ναμπλούς η αύξηση ήταν 42%. Από 565.000 που αριθμούσε ο Αραβικός πληθυσμός στην Παλαιστίνη το 1922, έφθασε το 1947 στο 1.200.000, και σύμφωνα με τις Βρετανικές αρχές, η αύξηση αυτή αποδίδονταν στο επίπεδο ζωής που είχε δημιουργήσει η Εβραϊκή παρουσία. Το γεγονός αυτό αποτελούσε μια έντονη αντίθεση, συγκριτικά με ό,τι συνέβαινε στις άλλες Αραβικές χώρες, και ιδιαίτερα στην Υπεριορδανία. (…) Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί, ότι ο βασιλιάς Αμπτουλάχ της Ιορδανίας, παππούς του μετέπειτα βασιλιά Χουσεϊν, έλεγε, λίγο πριν από τη δολοφονία του, ότι η επιστροφή των Εβραίων στην Μέση Ανατολή ήταν μια ευλογία για τους Άραβες.

Γιατί εγκατέλειψαν τη χώρα οι Παλαιστίνιοι και πού βρίσκεται τώρα το πρόβλημά τους; Μέχρι τη δημιουργία Εβραϊκού κράτους στα τέλη του 1947, οι Άραβες εξακολουθούσαν να μεταναστεύουν σ’ αυτή την περιοχή. Τι τους έκανε να την εγκαταλείψουν μαζικά το 1948; Πολλές αντικρουόμενες απόψεις ακούγονται ως προς αυτό. (…) Θα σταθούμε στην πιο σημαντική απ’ αυτές: Ένας αρκετά μεγάλος αριθμός Αράβων, που ανήκαν στην οικονομικά υψηλότερη αλλά και στη μεσαία τάξη, αναχώρησαν με δική τους πρωτοβουλία για να εγκατασταθούν σε άλλα μέρη, παίρνοντας μαζί και τα υπάρχοντά τους, πριν από την ανακήρυξη του Κράτους του Ισραήλ. Πολλοί από τον υπόλοιπο πληθυσμό έφυγαν, επειδή οι ηγέτες τους τούς είχαν εγκαταλείψει. Ένα μικρό ποσοστό, κυρίως από τις περιοχές Ραμλέχ και Λύδδα, έφυγαν εξαιτίας του πολέμου που ξέσπασε το 1948. (…) Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το θλιβερό γεγονός της σφαγής άμαχων Αράβων χωρικών στο Ντέιρ Γιασσίν, από μία παραστρατιωτική οργάνωση Εβραίων που ενεργούσαν μυστικά και υπό το κράτος φανατισμού και εκδίκησης, εξαιτίας των όσων υπέφερε ο Εβραϊκός λαός από τις επιθέσεις των Αράβων. Η υπό τον Μπεν Γκουριόν ηγεσία του Ισραήλ σε καμιά περίπτωση δεν ήταν σύμφωνη με τις ενέργειες αυτές, αλλά δεν γνώριζε το πότε και πού θα χτυπούσαν για να τους εμποδίσει. Η Αραβική προπαγάνδα εκμεταλλεύτηκε το γεγονός στο Ντέιρ Γιασσιν με το παραπάνω. Παραγνωρίζοντας ότι οι δικές τους ακρότητες και τρομοκρατικές ενέργειες είχαν πυροδοτήσει αυτή την τραγωδία, διέσπειραν φήμες τρόμου που προκάλεσαν πανικό στον Αραβικό πληθυσμό. (…)

Δεν θα είχε δημιουργηθεί πρόβλημα προσφύγων, αν οι ηγέτες από τα γειτονικά Αραβικά κράτη, κυρίως της Αιγύπτου, Συρίας και Ιορδανίας, δεν είχαν κηρύξει από κοινού τον πόλεμο ενάντια στο νεοσύστατο κρατίδιο του Ισραήλ, ξεσηκώνοντας παράλληλα τους Άραβες που κατοικούσαν εκεί ή να ενωθούν μαζί τους στον πόλεμο ή να εγκαταλείψουν την περιοχή, για να γυρίσουν αργότερα, όταν οι Αραβικές στρατιές θα είχαν εξαλείψει και τον τελευταίο Εβραίο. Οι διαβεβαιώσεις των Ισραηλινών ότι δεν είχαν τίποτε να φοβηθούν, δεν μπόρεσαν να καθησυχάσουν τον τρομαγμένο αυτό πληθυσμό. (…)

Οι Άραβες, ακόμη και οι πιο μετριοπαθείς, εξακολουθούν μέχρι σήμερα να υποστηρίζουν το επιχείρημα, ότι οι Εβραίοι με τη βία υποχρέωσαν χιλιάδες αμάχους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, παρ’ όλο που δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για κάτι τέτοιο, εκτός από την τραγωδία του Ντέιρ Γιασσίν. (…)

** Ο Emile Ghoury, Γραμματέας της Κεντρικής Αραβο-Παλαιστινιακής Επιτροπής, σε μια συνέντευξή του στην Λιβανέζικη εφημερίδα Beirut Telegraph (6 Σεπτεμβρίου 1948) είπε τα εξής: «Το γεγονός ότι υπάρχουν αυτοί οι πρόσφυγες, είναι αποτέλεσμα της Αραβικής αντίδρασης απέναντι στον διαχωρισμό της Παλαιστίνης και στη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ. Οι Αραβικές χώρες, που ομόφωνα συμφώνησαν σ’ αυτή την πολιτική, πρέπει τώρα να συμβάλουν και στην επίλυση του προβλήματος.»

** Η Ιορδανική καθημερινή εφημερίδα Falastin (19 Φεβρουαρίου 1949) έγραψε: «Οι Αραβικές χώρες που παρότρυναν τους Παλαιστίνιους Άραβες να εγκαταλείψουν προσωρινά τις εστίες τους … δεν ανταποκρίθηκαν στην υπόσχεσή τους να βοηθήσουν αυτούς τους πρόσφυγες.»

** Η Μουσουλμανική εβδομαδιαία εφημερίδα Kul-Shay (Βηρυτός 19 Αυγούστου 1951) έγραψε: «Ποιος έφερε τους Παλαιστίνιους στον Λίβανο σαν πρόσφυγες, για να υποφέρουν από την κακεντρέχεια των κοινοτικών τους αρχηγών και των εφημερίδων, που δεν έχουν ούτε εντιμότητα, ούτε συνείδηση; Ποιος τους έφερε σ’ αυτό το αδιέξοδο και την έσχατη φτώχεια, όπου έχουν χάσει ακόμη και την τιμή τους; Οι Αραβικές χώρες, ανάμεσα σ’ αυτές και ο Λίβανος, το έκαναν αυτό.»

** Η καθημερινή εφημερίδα του Καΐρου Akhbar el Yom (12 Οκτωβρίου 1963) έγραψε: «Έφτασε η 15^η Μαΐου 1948… Τη μέρα αυτή ο Μουφτής της Ιερουσαλήμ έκανε έκκληση στους Άραβες της Παλαιστίνης να εγκαταλείψουν τη χώρα, επειδή τα Αραβικά στρατεύματα θα έμπαιναν και θα πολεμούσαν στη θέση τους.»

** Η Ιορδανική καθημερινή εφημερίδα Al Urdun (9 Απριλίου 1953) έγραψε: «Για την φυγή μας κι εγκατάλειψη των χωριών μας είναι οι ηγέτες μας υπεύθυνοι, επειδή μας διάδιδαν υπερβολικές φήμες για εγκληματική συμπεριφορά των Εβραίων με στόχο να προκαλέσουν τους Άραβες… Με τέτοιες φοβερές διαδόσεις, οι καρδιές των Αράβων της Παλαιστίνης γέμισαν τρόμο, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν τα πάντα στα χέρια του εχθρού…»

** Ακόμη και ο αντιπρόσωπος της Σοβιετικής Ένωσης στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στη Σύσκεψη για το πρόβλημα των Αράβων προσφύγων από την Παλαιστίνη (4 Μαρτίου 1949), είπε: «Γιατί να αποδίδεται στο Κράτος του Ισραήλ η κατηγορία για την ύπαρξη αυτού του προβλήματος;»

Από το 1.200.000 Αράβων που κατοικούσαν στην Παλαιστίνη το 1947, οι 450.000 ζούσαν σε περιοχές που δεν έγιναν μέρος του Κράτους του Ισραήλ (σύμφωνα με τη Συνθήκη του 1949). Από τις υπόλοιπες 750.000 Άραβες, οι 160.00 ή δεν έφυγαν καθόλου ή επέστρεψαν σύντομα στα σπίτια τους κι εξακολούθησαν να ζουν εκεί. Ο πραγματικός αριθμός των προσφύγων που έφυγαν μέσα στο διάστημα 1947-1948 δεν μπορεί να ξεπερνά τις 600.000 (…)

Η φυγή των Αράβων από την Παλαιστίνη είναι η 12^η σε μέγεθος προσφυγική έξοδος που έλαβε χώρα από το τέλος του 2^ου Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι σήμερα. (Σημ. Το βιβλίο γράφτηκε το 1975). Για παράδειγμα, ο Πόλεμος Ινδίας-Πακιστάν προκάλεσε την έξοδο 2.388.000 Μουσουλμάνων από την Ινδία στο Πακιστάν και 2.644.000 Ινδουιστών από το Πακιστάν στην Ινδία. Το Σεπτέμβριο του 1950 απελάθηκαν από την Τσεχοσλοβακία 3.000.000 Γερμανοί, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν άλλοι στην Ανατολική Γερμανία, άλλοι στη Δυτική κι άλλοι στην Αυστρία. Στην Γερμανία ήρθαν επίσης άλλα 3.500.000 εκατομμύρια Γερμανοί που διέφυγαν από την Ανατολική Γερμανία και άλλα 3.750.000 ήρθαν πρόσφυγες από την Πολωνία. Θα περιοριστούμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, για να μην αναφερθούμε και στους πρόσφυγες από τον εμφύλιο της Νιγηρίας, από τον Πόλεμο της Κορέας, του Βιετνάμ, από την Κίνα, την Αγκόλα κ.λ.π. Όλοι αυτοί οι πρόσφυγες, παρ’ όλες τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισαν, εγκαταστάθηκαν τελικά οι περισσότεροι στις χώρες που είχαν καταφύγει κι ενσωματώθηκαν στον γενικό πληθυσμό.

Θα προσθέσουμε και την περίπτωση των Εβραίων προσφύγων από τις Αραβικές χώρες, από το Μαρόκο μέχρι το Ιράκ, που δεν ήταν αριθμητικά λιγότεροι από τους πρόσφυγες της Παλαιστίνης. Από τις 850.000 Εβραίους που ζούσαν στις χώρες αυτές το 1948, ελάχιστοι απόμειναν εκεί. Οι περισσότεροι ήρθαν στο Ισραήλ μόνο με τα ρούχα που φορούσαν, αφήνοντας έναν πολύ σημαντικό πλούτο στις κυβερνήσεις των χωρών που άφησαν. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπιζε το Κράτος του Ισραήλ, τις χιλιάδες των μεταναστών που συνεχώς συνέρρεαν από διάφορα μέρη της γης, την οικονομική δυσπραγία που προκαλούσε η διαρκής πολεμική ετοιμότητα στην οποία ήταν αναγκασμένο λόγω της εξωτερικής απειλής, και τη στενότητα του χώρου του, κατάφερε να τακτοποιήσει όλο αυτό το πλήθος με τις τεράστιες ανάγκες και να αναλάβει και την εγκατάσταση του 75% από τους Άραβες πρόσφυγες εντός των συνόρων του.

Αντίθετα, οι Αραβικές χώρες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εμποδίσουν ή να περιορίσουν στο ελάχιστο την εγκατάσταση των δικών τους προσφύγων. Δεν τους έλειπαν τα μέσα και υπήρχαν ολόκληρες εκτάσεις που θα μπορούσαν να διατεθούν. Η στάση τους υπαγορεύτηκε από καθαρά πολιτικούς λόγους. Αν οι πρόσφυγες μπορούσαν να εγκατασταθούν στις δικές τους χώρες και να ευημερήσουν, θα ξεχνούσαν την Παλαιστίνη και δεν θα εύρισκε πρόσφορο έδαφος η προπαγάνδα τους, που την έτρεφε κυρίως το μίσος για το λαό Ισραήλ. Κι αυτός ήταν ο λόγος που οι πρόσφυγες της Παλαιστίνης περιορίστηκαν σε άθλια στρατόπεδα, προκαλώντας έτσι τον οίκτο της παγκόσμιας γνώμης. Τα στρατόπεδα αυτά έγιναν κέντρα τρομοκρατικής εκπαίδευσης και τα παιδιά διδάσκονταν συστηματικά το μίσος για το Ισραήλ. (…)

Η άποψη που επικρατεί γενικά στον Αραβικό κόσμο, είναι ότι η Παλαιστίνη ανήκει αποκλειστικά στους Παλαιστίνιους συμπεριλαμβανόμενου και του εδάφους του κράτους του Ισραήλ. (…)

Ο σκοπός αυτού του πονήματος δεν είναι να δώσει την απάντηση και τη λύση στο πρόβλημα αυτό, παρά μόνο να δώσει ένα στίγμα ως προς τη γέννηση και τη σοβαρότητά του. Χωρίς αμφιβολία, αν γινόταν κι από τις δυο πλευρές να σπάσει η δυσπιστία, η πικρία και η έλλειψη κατανόησης, θα μπορούσε ευκολότερα να βρεθεί κάποια λύση. Τίποτε όμως δεν δείχνει προς το παρόν ότι οδηγούμαστε εκεί. Κι όμως το Ισραήλ είναι από τον Θεό προορισμένο να γίνει μέσο ευλογίας για όλη την Μέση Ανατολή, για τους Άραβες αδελφούς του και για τους Παλαιστίνιους.

Lance Lambert